چن سال پیش که هنوز قلمم رو کاغذ روون می لغذید و انگشتم ناخودآگاه روی دکمه های کیبورد مینواخت ، بی غل و غش ، بی اونکه به غلط املاییا توجهی کنم و یا اونکه به فعل و فاعل ارزشی بدم فقط عاشقانه مینواختم .
اون روز و هنوز تو یادمه ، مثل همه روزای اون روزا پشت میزم نشستمو بی اونکه بدونم از چیو از کی میخوام بگم فقط فشردم دکمه های کیبورد رو ، اشک از گونه هام میریخت و مینوشتم ، بخدا عاشقانه .
بچه که بودم بعد از اینکه تو چند تا کتابفروشی گشتم بالاخره اون کتابیو که میخواستمو پیدا کردم ، بن هور .
بی اونکه به عمق ماجرای این کتاب توجه داشته باشم ، مثل همیشه داستان حماسیش مجذوبم کرده بود .
چن سال پیش که فیلم مصایب مسیح رو دیدم ، وای خدای من ، چه حالی بود ، بغض ، اشک ، و مینوشتمو مینوشتم بی اونکه بدونمو بفهمم که چی مینویسم .
آخر چقدر مظلومیت یک انسان ، بزنندو بزنندو تو ببخشیو ببخشو ببخشی ، فارق از هر دینی ، مسلمان یا مسیحی و کلیمیو زرتشتیو ... ، فقط به حرمت مظلومیت به تمام معنای یک انسان بنویسی .
میزدندو می ایستاد ، میزدندو مرحمت می کرد ، میزدند و بی منت شفا میداد ، خدایا به خودت قسم که عالمی ، عالمی که دانستی چه کسانی برگزیده گانتند .
امروز که فیلم بن هور رو میدیدم ، باز واسم یادآور اون لحظات بود ، خدایا مردمی که جز خوبی از او چیزی به یاد نداشتند فقط آمده بودند به مسلخ کشیده شدنش را نظاره کنند و او خم به ابرو نمی آورد ، میزدند ، می ایستاد و عاشقانه به سوی مسلخ گاه قدم بر میداشت ، گوی چه میدانست که اینگونه میرفت ، بل نمیرفت ، پرواز میکرد و این بیخردان همچون من عوام هورا می کشیدند و باز بیماران خود را پیش میراندند تا شفاعتشان کندو چه بی منت شفاعت میکرد ، آخ خدایا ، بخدا خوبیم حدی دارد ، اگر بنده تو این همه بی منت ، این همه بی منــــت ، آن هم زمانی که بی رحمانه میزنندش باز میبخشد ، این که بنده توست ، پس خدایا ، ای خالق من ، پس تو دیگر که هستی و تو دیگر چقدر مهربانی ؟  پروردگارم ، ای مهربانترین مهربانان ، ای مهربانتر از عیسی و محمد خاتم ، ما را بیامرز .

**  مصایب مسیح

اولین روز ماه محرم ، چه زود بعضیا سیاه میپوشن ! مخصوصا اونایی که تو تیوی ظاهر میشن ، اونایی که پست و مقامی دارن ، اونایی که ته ریششون از بقیه یه خورده بلندتره و اونایی که ... .
نمیدونم حکمت چیه ، سوار تاکسیو سواری میشی که تو شهر رفت و آمد کنی بعضیا تو ماشین مداحی گذاشتن ، اونم حتی وقتیکه محرم حتی شروع نشده ، خدایا ، یعنی اونا از محرم چی فهمیدن که من نفهمیدم هنوز ؟ چرا من این سیاه پوشیدن زود هنگام و این مرثیه خوندنای بی موقع رو نمی تونم درک کنم ؟ شاید اونا باورهایی دارن که من خیلی مونده بهش برسم یا شاید ، من مسلمون نیستم ؟!!
باور من ، باور من اینه که این حسینی که تو خیابون و کوچه بازار ازش میشنوم اونی نیست که من شناختمو دوست دارم که بشناسم ، این حسینی که سعی دارن به من بشناسونن یه آدم معمولیه که فقط در حقش ظلم شده و تو یه جنگ نابرابر خودشو عزیزانش رو به سلاخی کشیدن ، واقعا این همون حسینه ؟ خوب تو تاریخ چند هزار ساله جنگای نابرابر زیاد اتفاق افتاده ، خیلیا به ناحق کشته شدن ، ولی چرا حسین ؟
امروز پسرکی به دم در خونمون اومده بودو تقاضای کمک واسه هیات حسین کرد ، کمکش نکردمو درو بستم !
بچه که بودم با بچه های محل یه چادری میزدیم جلو خونه ما و یه حسینیه راه مینداختیم ، عشقمون این بود که از مسجد محل علمی بگیریمو با کمک در و همسایه سنج و تبلی بخریم و سر و صدایی راه بندازیم بی اینکه بدونیم اصلا این کارا یعنی چی ؟ قصد مظلومیت حسینه یا رو کم کنیه محله کناری ؟ و هیچ کس هم نبود که به ما بگه بابا ول معطلید و تو حسینیتون خود حسین گم شده .
عاشورا تاسوعا که میشه ، میای بیرون دسته هایی رو میبینی که علمها و چل چراغایی راه انداختنو نوازندگان مینوازن ، نوحه خون میخونه ، ولی فقط صدا کلفت میکنه و نعره خرکی میزنه و قصد فقط ترغیب به بالا بردن هر چه بیشتر زنجیرها و کوفتنش با تمام قدرت بر دوشهاست تا جلوه اون مسجد و اون دسته بیشتر به چشم بیاد بدون اینکه بفهمی خودش چی میگه ، از چیو از کی داره میگه ؟ کنار دسته هام ، لب جدول ، دختر پسرا اومدن تماشا و ... آخه تو این روز کس به کس نیستو کسی نیست که بهت گیر بده که با این خانوم نسبتت چیه ؟
کفر دارم میگم ؟ نه بخدا ، حرف از دردمه .
بخدا حسین مظلوم نبود ، حسین مرد بود –در نهایت کلمه- شجاع بود و عاشق .
نه حسین ، نه علمدار کربلا ، نه علی اصغر و نه علی اکبر و نه زینب و نه ... به سینه زدنو زنجیر زدنو نعره کشیدن ما نیازی ندارن ، کار بزرگشون رو با نوحه های دروغو آبکیمون لوث نکنیم ، داستان حسین داستان حسین است نه یک سوگ نامه .
تویی که حق همسایه و دوست و همکارت را میخوری ، در گوش یتیم بی پناه ، درد مینوازی ، در حق ناموس برادر دینیت گستاخانه هرزه گری می کنی ، در حق مردمان همدینیت که همه دوسدار حسینند کمفروشی میکنی و با پیراهن مشکیو ریشت تیغ می زنی ،بخدا در قبال همین حسین همگی مسولیم .
تورو به همون حسین بفهمیم که می بایستی آزاده باشیم ، آزاده بودن بخدا پیراهن مشکی نیست .
حسین برای آزاده بودن جان داد و برای زنده نگه داشتن نماز بی غل و غش راســـــتین ظهر عاشورا پرپر کرد تمام وابستگی های این دنیاییش را ، کاش که بفهمم عظمت نماز ظهر روز عاشورا را .
یا حسین با نام پاک تو تیغ میزنند .
اسلام و علیک یا حـسـیــن

من معمولا به غیر از روزایی که مشکلی پیش میاد تا ساعت ۳:۳۰ سر کارم و معمولا تو دایره خودمون یا با بچه های حسابداری سر یه موضوعی کلید میکنیم سه پیچو این میزنه تو سر اونو این به اون جفتک میندازه و سر یه موضوعی بحث میکنیم .
یکی دو روز پیش یکی از همکارا یه سوال عجیبی مطرح کرد که بعضی از اعتقاداتمون رو به چالش کشید و بحث داغیو راه انداخت .
سوال این بود ، چرا ما ایرانیا خیلی وقتا آرزوها و حاجاتی که داریمو از ۱۴ معصوم میخوایم ؟ چرا از خدا نیمخوایم ؟ مگه این طور نیست که اونا بدون خدا هیچ کسی نیستن و کلا اعتقادش بر این بود که ۱۴ معصوم رو کاملا قبول داره ولی همیشه هر چی که میخواد رو از خود خدا خواسته نه از اماماش ، اعتقادش بر این بود که امام هیچ قدرتی در براوردن حاجت نداره و این خداست که بر هر چیزی قادره نه بندش ، حالا اون بندش حتی اگه ۱۴ معصوم باشن و اعتقاد داشت ما به زیارت اونا میریم و دوسشون داریم چون انسان های بزرگو معصومین و عاشقشونیم چون دینمون رو از اونها میدونیم ولی اینکه به جای خدا از اونها چیزی بخوایم اشتباه هستش .
لازم بگم این همکارم از لحاظ ایمانی واقعا آدم درستیه ، اهل ریشو چفیه و تسبیح و انگشتر عقیق نیست ولی واقعا اعتقاد دینیش قویه و تو بین همکارام از این لحاظ خیلی قبولش دارم .
رو این سوال خیلی بحث شد و نه ما تونستیم اون رو قانع کنیم و نه اون ما رو ، من تو زندگیم به شخصه اکثر مواقع هر چی که خواستم از بانوم فاطمه خواستمو زندگیمو بعد از خدا بی شک مدیون لطف اون میدونم و هرگز هم هیچ مساله ای نمیتونه به این باورم خدشه ای وارد کنه ولی این سوال تو این یکی دو روزه خیلی فکرمو مشغول کرده و میبینم نظر اون همکارمم درسته و تا وقتی که خدا هست بنده اون چه کارست ؟ امیدوارم جواب قانع کننده ای واسش پیدا کنم ، نظر تو چیه ؟

زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست - هر کسی نغمه خود خواندو از صحنه رود - صحنه پیوسته به جاست - خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

آخ که روزهای یتیمی گاه چه سخت بغض گلو را منفجر میکند , آخ چه سخت میشود کنار آمد با روزهای یتیمی , آخ روزهای یتیمی , امان , امان .
آخ که چه روزهای سنگینی داری ای روزهای یتیمی من , آخ که یادش به خیر روزهای کودکی , روزهای کودکیو دعایم بر مرگم قبل عزیزانم , آخ که چه شد , پس چرا استجابتم نکردی ؟
آخ که چه بزرگ بودیو درک نکردم , بچه بودم , بی غم , غمم , آتش نسوزاندن بیش از حدم بود و تو کوه پشت سرم , همه چیزمو همه کسم .
هنوز غریبه ها یادت می کنند , چه کرده ای که هنوز بعد یازده سال غبار زمان هنوز بر رخساره یادت نتوانسته بنشیند ؟ که بودی نازنین پدرم ؟
به خودت قسم , راضیم به رضایت و ای دوست , از صمیم قلب آرزومندم که سایه شان هماره بر بلندای قامتتان باد .

مرد نکو نام نمیرد هرگز